Lovlyanup

फेरि पनि एनआरएन कै बारेमा

2011-10-13T19:00:00.000-07:00

टेलिभिजन प्रत्यक्ष प्रसारणको फाइदा बेफाइदा दुबै छन्। यतिखेर गैर आवासीय नेपाली संघको काठमाडौंमा भइरहेको पाँचौँ अन्तर्राष्ट्रिय सम्मेलनको प्रत्यक्ष प्रसारण नेपालका केही फुर्सदिला टेलिभिजन च्यानलहरुले गरिरहेका छन्। विदेशमा यस्तो हुन्छ उस्तो हुन्छ, विदेशका मान्छे यस्ता राम्रा/सभ्य हुन्छन् भन्ने बानी परेको मध्यमवर्गीय नेपालीलाई लामो समय विदेशमा बिताएका गैरआवासीय नेपाली अगुवाहरुका गतिविधिलाई नियाल्ने मौका टेलिभिजनको प्रत्यक्ष प्रसारणले दिइरहेको छ। सँधै सँधै पट्यारलाग्दो सभासद र नेताहरुको चर्काचर्की, भनाभन आरोप-प्रत्यारोप र एकाध अवस्थामा हात हालाहालको मनोरन्जन लिइरहेको नेपाली दर्शकहरुले बिहीबार नयाँ स्वाद फेरे। दृश्य उही चर्काचर्की, भनाभन, आपसी आरोप-प्रत्यारोप र झण्डै हात हालाहालको अवस्था तर फरक पात्रहरुको साथमा। गैर आवासीय नेपाली संघका वर्तमान अध्यक्षका दावेदार र उनीहरुका समर्थकहरु एक आपसमा आरोप प्रत्यारोप र गालीको स्तरमा ओर्लिए र झण्डै हात हालाहाल र झडपको अवस्था आएपछि पूर्व निर्धारित पत्रकार सम्मेलन नै रोक्नुपर्‍यो। विदेशमा बसेर सभ्यता सिकेका भनिएका सुटेडबुटेड नेपाली अगुवाहरुको यो चाला देखेर टेलिभिजन हेरिरहेका नेपाली दर्शकहरुले भने होलान्- ‘बाह्र वर्ष कुकुरको पुच्छर ढुंग्रोमा राखे बरु ढुंग्रो बांगिएला, पूच्छर बांगाको बांगै !’

अघिल्लो मेरो ब्लग ‘गैर आवासीयले सँधै माग्ने कि अब दिने?’ भन्ने शीर्षक मेरो आफ्नो थिएन, वास्तवमा गत वर्ष मे २०१० मा अमेरिकाको टेक्सासमा भएको संघको चौथो क्षेत्रीय सम्मेलनमा डा. उपेन्द्र महतो बोलेको कुरालाई मैले लेख शीर्षक बनाएको थिएँ। सम्मेलनमा उपेन्द्र महत्तोले भनेका थिए ‘हामीले सधैं कति दोहोरो नागरिकता दोहोरो नागरिकता भनेर मागिरहने अब यो छोडौं। हामीले नेपालमा केहि गरेर देखाऔं सरकार आफै हामीलाई दोहोरो नागरिकता दिन वाध्य हुन्छ, त्यस्तो वाध्य पार्ने काम गरौं।’ जलविद्युत, दुरसंचार, बैंकमा लगानी गरेर मात्रै होइन थुप्रै लोककल्याणकारी कामहरु गरेर धनको साथै ठुलो मन पनि देखाएका उपेन्द्र महत्तोले त्यहाँ सहभागीहरुलाई ‘नेपालमा केहि गरौं यो हरियो पासपोर्टलाई लिंदा गर्व गर्नसक्ने देश नेपाललाई बनाऔं’ भनेका थिए। उनले हाम्रो भनाई र गराई मिलेन भनेर सहभागीलाई झक्भकाएका पनि थिए। सम्मेलन सकियो घोषणपत्र जारी भयो उनी आफ्नै व्यवसायीक व्यस्ततामा लागे होलान्। कस्ले के भन्यो, कस्ले के गर्यो भन्ने हेक्का राख्ने फुर्सद अर्को सम्मेलन मुखमा नआउँदासम्म भएन। मेरो लेखको आशय शब्द केहि कडा भएपनि उनीहरुले गरेका वाचाहरु संझाउने थियो र लेखको निष्र्कष थियो — अब गफ मात्रै होइन काम गरेर देखाउ। त्यसो त यसपटक सबै पत्रिका अनलाइनहरुमा ‘अब गफ होइन काम’ भनेर छापेका छन्। उद्योग बाणिज्य संघका सुरज वैद्यले सम्मेलनको पुवार्धमा मुखै खोलेर भने ‘लगानी गछौं भनेर मात्रै भएन कुन कुन क्षेत्रमा लगानी गर्ने हो स्पष्ट पार्न पर्यो।’

मैले अघिल्लो लेखको निष्कर्ष कुनै आवेग वा पूर्वाग्रह राखेर निकालेको होइन त्यसका केही तथ्य कारणहरु छन्। छ बर्षको विदेश बसाई, यहाँको संघसंस्थाको ससानो अनुभव, पत्रकारितासँगको मितेरी, केही एनआरएन अगुवासँगको चिनजान, नेपाल जाँदा खुल्ला विश्वविद्यालय सम्बन्धी कामको जानकारी, नेपालीजनको एनआरएनप्रतिको आशा र पत्रिकामा आएका एनआरएन गतिविधी सबैलाई संश्लेषण गरेर उक्त निष्कर्ष निकालेको हुँ।

वाचा पूरा नभएको: यसभन्दा पहिलेका यस्ता सम्मेलनहरुमा गरिएका वाचाहरु १० करोड डलरको लगानी कोष निमार्ण गर्ने, प्रत्येक जिल्लामा एउटा सामुदायीक कार्यक्रम संचलन गर्ने, एक गाँउ एक उत्पादनलाई सघाउने, भ्रमण वर्ष २०११ मा प्रत्येक एनआरएनले एकजना विदेशी नेपाल पठाउने कुन पनि काम हालसम्म पुरा भएन। अझ भनौं थालनी नै भएन। अहिले त एनआरएनहरुले उक्त कुरा गर्न नै छोडिसकेका छन्।

प्रतिनिधपत्वको प्रश्न: एनआरएनका अगुवाहरुले ३० लाख विदेशीमा रहेका नेपालीहरुको प्रतिनिधीत्व गछौं भने पनि प्रत्येक देशका एनआरएन संघमा सदस्यता लिनेहरु त्यसदेशमा वसोवास गरेका नेपालीहरुको संख्याको ५ प्रतिशत भन्दा पनि कम छ। सदस्यता लिनेहरुको संख्या पछिल्लो समयमा बढ्ने भन्दा घट्दो छ। त्यसो त सबैभन्दा बढि नेपाली बसोवास गर्ने खाडी क्षेत्रका एनआरएनका नेतृत्ववर्ग नै अधिकांश म्यानपावरका संचालक भएकोले उनीहरुले त्यहाँका श्रमीक नेपालीको हकहितको लागि होइन उल्टै उनीहरुलाई उल्टै शोषण गर्ने गरेको समाचारहरु बारम्वार बाहिर आइरहेको छ। गैरआवासीय नेपाली अगुवाहरुको धेरै देशको चुनाव (अमेरिका, वेलायत, फ्रान्स) ‘इलेक्सन’ नभई ‘सेलेक्सन’ हुने कुरा बारम्वार बाहिर आइरहेको छ। अमेरिकामा त यो पदको झगडा अमेरिकी अदालतको ढोका ढक्ढकाउने स्तरसम्म पुगेको छ।

दोहोरो नागरिकता नै किन: करिब १५० वर्षभन्दा पुरानो आप्रवासको इतिहास भएको भारतीयहरुले भारतमा शिप पुँजी लगानी गरेको उदाहरण दिइन्छ तर प्रवासी भारतियलाई परिचयपत्रको मात्रै व्यवस्था भएको भारतमा प्रवासीहरुलाई संवैधानीक र राजनैतिक अधिकारबाट वंचित गरिएको तथ्य एनआरएन अगुवाहरु सुन्न चाहदैनन्। भारतमा प्रवासी भारतीयका छोराछोरीले त्यहाँको मेडिकल कलेजका परिक्षाहरु पनि दिन पाउदैनन्। सबैभन्दा उदेक लाग्दो माग विदेशीले नेपालमा लगानी गर्दा भन्दा नेपाली नागरिकता त्यागेका गैर आवासीय नेपालीहरुले नेपालमा लगानी गर्दा बढि सुविधा लिन पाउनु पर्ने (कर कम तिर्न पाउनु पर्ने) माग गरिएको छ। साच्चै देशको माया लाग्छ भने, उनीहरुले त विदेशीले भन्दा बढि कर तिछौं हामी हाम्रो देशमा लगानी गछौं भनेर भन्न सक्नुपर्ने होइन र ? सबैभन्दा डरलाग्दो पक्ष, यतिवेला नेपालको सरकार सबैभन्दा कमजोर छ त्यसकारण दोहोरो नागरिकताको माग यहिवेला नै पुरा गर्नुपर्छ भन्ने बोलीहरु एनआरएन अगुवाहरुबाट सुनिन्छ। त्यसकारण दोहोरो नागरिकताको माग भित्र आशंका गर्ने प्रसस्त ठाँउ दिएको छ। लगानी सुनिश्चिता त धेरै हदसम्म अहिलेको गैर आवासीय ऐन र नियमावलीले नै गर्दछ। त्यसका भएका अप्ठ्याराहरुलाई समयक्रममा सहज बनाउन सकिन्छ। अब गैर आवासीय अगुवाहरुले कुरा नचपाईकन भन्न सक्न परयो हामीले विदेशी नागरिकता लिए (वाध्यता वा स्वार्थले?) पनि नेपालमा राजनिति पनि गर्न चाहन्छौं। दल खोल्न चाहन्छौं, चुनावमा भाग लिन पनि चाहन्छौं। आफ्नो दल/मान्छे नजिक भएको बखत संवैधानिक नियुक्ति पनि लिन चाहन्छौं।

अन्त्यमा, गैरआवासीय नेपाली आन्दोलनले शुरुवात दिनहरुमा केहि सकारात्मक कामको थालनी गरेतापनि पछिल्ला दिनहरुमा काम भन्दा कुरा ठुला भएकै हुन् भन्न हिचकिचाउने कुनै कारण छैन। गैरआवासीय नेपालीहरुले आफुलाई भाग्यमानी नै मान्नु पर्दछ, गर्व गर्न पनि सक्नुपर्दछ। काम कम ठुला गफै मात्रै गरेपनि एनआरएन भनेपछि राष्ट्र प्रमुख, सरकार प्रमुखदेखि उच्च पदस्थ कर्मचारी र ठुला व्यापारीसम्मले रातो कार्पेट ओछएकै छन्। गरिब नेपाली जनताले तिरेको करको पैसा तारे होटलमा कक्टेलयुक्त सम्मेलन गर्न २५ लाख प्रत्येक सम्मेलनको लागि नेपाल सरकारले व्यवस्था गरेकै छ। मिडियाहरुले पनि उनीहरुलाई प्रसस्त स्थान दिएकै छ। सरकारका सबै अंगहरु एनआरएनको स्वागतमा तम्तयार छ तर यति हुँदा हुँदै पनि हामीलाई के ले रोकेको छ ? अहिले त नेतृत्वको लागि एकआपसमा पाखुरा सुर्काएपछि हामीले विदेशमा बसेर नेपालको नेताहरुलाई भ्रष्टाचारी र पदको लागि मरिमेटने भनेर आरोप लगाउने नैतिक सहास पनि अब समाप्त भएन भएको छ । हामीले त यस्तो रमित विदेशका प्राय सबै जसो संघसंस्थामा देखेकै हो। तर टेलिभिजनका नेपाल बस्ने दर्शकले भने होलान – विदेशको सफा र फराकिलो सडकमा गुडेकाहरुको मन कति कलुषित र सानो ?

दुई महिनामा ६ अर्ब सहयोग

2011-09-20T18:32:00.000-07:00

सरकारले चालू आर्थिक वर्षको पहिलो २ महिनामा ५ अर्ब ८९ करोड रुपैयाँ वैदेशिक सहायताको प्रतिबद्धता पाएको छ ।

खुला अर्थव्यवस्थाको प्रत्याभूति, सार्वजनिक खरिद प्रक्रियामा पारदर्शिता र सहस्राब्दी विकास लक्ष्यलगायत विषयमा सरकारी प्रतिबद्धता आए दातृ निकायले थप सहयोग दिने जनाएका छन् । सोमबार अर्थ मन्त्रालयमा भएको दातृ निकायसँगको छलफलमा उनीहरूले यी विषयमा सरकारी योजना मागेका थिए ।

छलफलमा सहभागी अर्थसचिव कृष्णहरि बाँस्कोटाका अनुसार सरकारले सन् १९९० को उदारीकरण प्रक्रियाबाट सरकार पछि नहट्ने प्रतिबद्धता जनाएको बताए ।

यसैगरी यस वर्षको बजेट समयमै पारित भएकाले लक्षित ५ प्रतिशतको आर्थिक वृद्धि हासिल हुने अपेक्षा पनि सरकारको रहेको उनले बताए ।

दातृ निकायका प्रतिनिधिहरूले बालबच्चाको शिक्षा र स्वास्थ्यमा सरकारले गरिरहेको खर्च, कृषि क्ष्ाेत्रका लागि विनियोजित बजेट लगायत विषयमा पनि चासो देखाएको बाँस्कोटाले बताए ।

ढुंगेधाराबाट दूध बग्यो रे

2010-03-12T19:03:00.000-08:00

शुक्रबार एकाबिहानै हल्ला फैलियो- भक्तपुरको एउटा ढुंगेधारामा पानीको साटो दूध बग्न थाल्यो रे। अनि त के छ र भीड लाग्न थालिहाल्यो नि भक्तपुर व्यासी स्थित रहेको डाँफा हितिचाले प्रचलित ढुङगेधारामा। भगवान नारायणको जल भन्दै थाप्न आउनेहरु तँछाड मछाड गर्न थाले। हुन पनि धाराबाट सेतै पानी बगिरहेको थियो। पहेँलो सबै सुन हुँदैन, सेतो सबै दूध हुँदैन भनेर उनीहरुलाई कसले सम्झाउने?
हल्ला सुन्दा नै धत् ढुंगेधाराबाट पनि दूध बग्छ र नचाहिने कुरा भन्ने लागिसक्या थियो। कताबाट चुन मिस्यो होला अनि सेतो देखियो होला भन्ने लागेको थियो। यदि त्यसो हो भने त पोखराको सेती नदीलाई पनि पानी हैन दूध बग्ने नदी भन्नुपर्ने होला! नभन्दै हो रहेछ, त्यहीँ कै स्थानीय बासिन्दाले चुन मिसेर सेतो पानी आएको पछि पत्ता लगाए।
तर यो बीचमा अन्धविश्वासीहरुले ठूलै नाटक मञ्चन गरे त्यहाँ। आखिर किन हामी कर्ममा भन्दा पनि चमत्कार र भाग्यवादमा विश्वास गर्छौँ ? किन कसैलाई आशीर्वाद दिँदा पनि काम गरेर ठूलो बनेस् हैन ‘भाग्यमानी भएस्’ भनेर भाग्यको हातमा सबै छाड्छौँ? किन कहिले गणेशको मूर्तिले दूध खायो भनेर दूध बोकी मन्दिरमा लाम बस्छौँ र कहिले दूध बग्यो भन्दै ढुंगेधारामा ? किन मुखबाट सुनको डल्ला निकाल्ने बाबालाई महान् ठान्छौँ उसले आँखा छलेको कुरामा ध्यान नदिई ? यदि त्यसरी चमत्कार गर्नै सक्ने भए उनले लाखौँ भोकाहरुका लागि अन्न निकाल्ने थिएनन् होला त
Saujana :Mysansar

त्रासदिय बैदेशिक रोजगार

2010-01-29T08:24:00.000-08:00

विजयकुमार श्रेष्ठ/धादिङ्ग हाल बलाद ईराक
देशमा बड्दै गई रहेको स्वार्थ पूर्ण राजनितीको फोहोरि खेलले गर्दा विदेशिनु बाध्य भएका बेरोजगारि नेपाली युवाहरुको रोजगारको सपना साकार पार्ने अन्तिम थलो विदेश पलाएन हो भनेर नकार्न सकिदैन । जिवनको अनगिन्ति सपनाहरु सजाएर अगि बढेका युवाहरुको जमातमा आफनो गन्तव्यको कुनै टुङ्गो नहुने भएकोले गर्दा आºनो मातृभुमीलाई चटक्क छाडेर विदेशिको गुलाम बन्न बाध्य हुनु सिवाय कुनै अर्को उपाय छैन । देशमा नेता भनाउदाहरुले युवा वर्गलाई आºनो सुरक्षा कवजको रुपमा मात्र प्रयोग गर्दै आई रहेका छन् । विभिन्न आशा र भरोसालाई साथमा लिएर कयौ युवाहरु नेताहरुको लहै लहैमा लागेर आºनो जिउ ज्यानको बाजि लगाएर एकले अर्कालाई निसाना बनाउन पछि परेका छैनन् । अवसरवादिहरुको अगाडि कस्को के लाग्छ र आफनो पहरेदार बनेर काम गरुन्जेल मेरो भनेर काखि चेप्ने गर्छन जव आफनो स्व्ाार्थ पुर्तिबाट तृप्त हुन्छन् अनि ति युवाहरु घाडो भएर आउछ । अनि आफनो छत्रछायाबाट पन्छाउने तरखरमा लाग्दछन् । यस्ता अवसरबादको दाउमा नाच्न जान्नेहरुको लागी निमुखा बेरोजगारि युवाको मनमा प्रतिकार गर्ने न त कुनै आट र सार्मथ्य हुन्छ । आखिर नेपाली हु भन्ने आत्मग्लानी आफैमा पलाउन थाल्दछ र निरास भएर पलायन हुने सोचमा लाग्न बाध्य हुन जान्छ । हिजो आफैले भन्ने गरेको के हामीले देशमा केहि उव्जाउन सकिदैन भनेर चर्को आवाजमा निस्कने ति स्वारहरु पछि गएर बाध्यता र आफुमा आएको गहन जिम्मेवारिताको अगाडि झुक्नु पर्ने परिस्थितीले गाज्न थाल्दछ । अनि ति जिम्मेवारि पुरा गर्नको लागी केवल भाषणको खेतिले मात्र हुने वाला छैन भन्ने सोचले गर्दा आफुमा आत्मग्लानीको बोज थाम्दै विवस भएर बैदेशिक रोजगारको खोजिमा भौतारिन थाल्दछ । दलालको परिपाजामा पर्न बाध्य हुनु सिवाय अरु उपाए केहि हुदैन । आफु माथि थपिदै आएको जिम्मेवारिको भारि दिना दिन थपिदै आई रहन्छ तर समाधानको कुनै उपायको बाटो पहिल्याउन असमर्थ भए पछि जिवनमा निरासै निरासाको भारि बोकेर विदेशिको गुलामी बन्न तयार भएर विदेश पलाएन हुन्छन् ।मोटो आम्दानीको भण्डारन गर्न सकिन्छ भन्ने सम्झेर पलायन भएका युवाहरुमा केहि हदसम्म त नगन्य मात्राले आफनो जिवनलाई खुशियाली छाउन सफल भएका छन् । तर नगन्ने मात्राले गरेको प्रगतिलाई हेरेर सबै बैदेशिक रोजगारमा पलायन भएकाहरुलाई सफल भएको भन्न पनि कथा सरह हुन जान्छ । विदेशि भुमीमा आफुलाई असुरक्षित बनाएर आफनो पसिना बगाउदा पनि परिश्रमको फल पाउन नसकेकाहरुको हामीसँग प्रसस्त उदाहरणहरु छन् । बेरोजगारको चपेटामा चेप्टिएर थिलो भएका मनहरु अन्तिम गन्तव्यको अन्तरालमा पनि असईय भएर आत्माग्लानीमा समय विताउनु पर्दा जिवनमा सजिब प्राणिको सँज्ञा दिएर वाच्नु व्यार्थ सम्झी विभिन्न किसिमको हावादारि अन्तरघातका तिता आश्वासनमा चुर्लुम्व डुबेर बस्नु सिमाय अरु उपाय केहि पाएका छैन । त्यस पछि त कुबाटोको सँगततिर लम्किन थाल्दछन ति ईमान्दार मनहरुबाट असोचनिय कदमहरुको उत्पति हुन थाल्दछन् । एकले अर्कालाई डाहा र ईष्र्याको भावनाले हेर्न थाल्ने सँगैको सहपाठिलाई आफनो निसानाबाजिमा गन्ने गर्दछन् त भने कोहिले आफु भित्र भएको आत्मग्लानीलाई सिरोधार्य गर्न नसकेर आफुले आफुलाई विस्रजन गर्नसम्म पछि परेका छैन् । विदेशि भुमीमा आएर पनि असहय दुखहरुको झमेलामा फस्दाखेरि आफुले आफुलाई नै विस्रने परिस्थितीहरुको सृजना हुन जादो रहेछ । असोचनिय कल्पनाहरुमा डुबेर विदेशि भुमीमा रमाउन सफल भएको मन एका एक प्रलयविहिन दुर्घटनाहरुको सामना गर्नु पर्दा कस्ालाई त्रासदिय समयले धकेल्दैन होला । हामी नेपालीहरुमा एउटै कुराको कमी भएको महसुस गर्दछु त्यो हो अहम्ताको पर्खाल । एकले अर्कालाई नमान्नु र एकले अर्काको कुरालाई ध्यानमा नलिनु नै हामीमा भएको बट्ठयौली पनको पहिलो परिचय हो कि भनेर भन्दछु । कि न की हामी मध्यबाट नै केहि बाटा टाठा साथि भाईहरुबाट नै एकले अर्कालाई मिचाहा र हेपाहा प्रवृद्धिको व्याबहार सृर्जना गरि रहेको हुन्छ । प्रदेशि भुमीमा कसरि सुखमय दिनहरु बिताउउने उपाएको खोजी तिर नलागी कसरि एकले अर्कालाई तल झार्ने र आफनो अन्डरमा हैकम चलाउन पाउने भन्ने अग्घोरि प्रबृद्धिको भावनाले गाजेको हुन्छ । धेरै साथि भाईको जमात बटुलेर नेता प्रबृद्धिको भावनामा साथि भाई समक्ष बानवटि भावना साटेर आफनै साथि भाईबाट आफुले मोज गर्न पल्केका जमातको पनि कमि भएको पाईदैन । भाषणको खेति गर्न तिर लागेर एक अर्कामा फुट र लुटको बहुलठ्ठिपनको हावी सृर्जना गरेर सँघ सस्थाको गठन गरि एकले अर्कालाई ठग्ने कामहरु हामीले छर्लङ्ग देखि रहेका छौ । अनि भन्ने गर्दछन् पलाना दिन हाम्रा नेता आउदैछ जसरि भए पनि सामेल हुनु पर्छ भनेर आफनो कार्यलाई बन्द गरि नेताको स्वागत् गर्न तिर व्यास्त भएर रमाउन थाल्दछन् । हुन त एक भएर गोलबन्दमा लाग्नुलाई त कुबाटो भनेर भनिदैन तर पनि आजसम्म विदेशी भुमीमा आºनो पसिना बगाएर पठाएको रेमिटान्सको सहि ठाउँमा सदुपयोग हुन नसक्नु गैर नागरिकको नाताले राज्यले कहिले पनि सम्मान नगर्नु परदेशमा भई परि आएको बेला राज्यबाट कुनै किसिमको सहयोग नपाउनु अनि के को लागी पार्टिको नाममा तिलान्जलि लगाएर म फलानो पार्टि त फलानो पार्टि भनेर कुर्लनु अर्थ के हो त के सधै भरि नेता भनाउदाहरुको पछाडि लागेर हिड्ने प्रबृद्धि नत्याग्नु नै हामीमा भएको नेपाली पन हो त प्रदेशमा विभिन्न तौर तरिकाबाट नेपालीले नेपालीलाई लुट्ने प्रवृद्धि झन झन बढ्दै आई रहेको छ र विदेशिबाट दिन डाहाडै नेपालीहरुको हत्या भई राखेको छ । त्यति सम्म नभएर हिजो आज बिदेशमा नेपालीलाई झुट्ठो मुद्दामा फसाएर मृत्युदण्डसम्मको सजाय दिने गर्न थाली सकेको छ खै त्यो कुरामा सरकारबाट कहिले खोज भएको छ । देशका नेता भनाउदाहरुले किन कसरि हुन गई रहेको छ त्यस्ता कृयाकलाप भनेर नेपाल सरकारको मातहतमा कहिले बुझने गरेका छन् । दिन दुखीको समस्यालाई लिएर राजदुताबासमा जाँदा हामीलाई तिमीहरुको गुनासो सुन्ने फुस्रद छैन भनेर पन्छिन खोज्नु जनताको सेवाको लागी भनेर सरकारी नून खाएर बसेकाहरुले आफु खुशि राज गर्ने प्रबृद्धिको हैकमी शासन लादेर हप्कि खानु यस्ता धेरै गुनासाहरु अझै पनि आफु भित्रै गुम्स्याएर बस्न बाध्य भएर विदेशिएका नेपालीले भोग्नु परि राखेको छ । तर पनि हामीलाई कहिले पनि गोलबन्द भएर आफनो हक हितको नारालाइ अगाडि बढाउन सकि रहेका छैनौ । हामीबाट गएको रेमिटान्सको ५ प्रतिशत मात्र भए पनि बिदेशिएकाको नाममा विमा भनेर छुट्याई दिए मात्र विदेशमा विभिन्न किसिमबाट दुर्घटनामा परेर विच्चली भएकाहरुको केहि हदसम्म नैसर्गिक अधिकारको रक्षा हुने थियो भन्ने लाग्दछ । त्यसैको लागी अब बन्ने नयाँ सविधानमा बैदेसिक नितीमा विषेस कानुनको तर्जमा गर्नको लागी हामी सबैको एक मतको जरुरत छ भन्ने मेरो अनुरोध हो ।

सुपारी घोटि दाग मेटाउने कसरत

2010-01-29T08:20:00.000-08:00

लेखक विजयकुमार श्रेष्ठ

देशमा नयाँ परिवर्तनको लागी क्रान्तिकारीे नारा बोकेर हिडेका एकिकृत नेकपा माओवादी पार्टिले भुमिगत युद्धकालको समयमा विनासकारी विवेकीय स्वाभावको कारणले गर्दा आºनो नामको पछाडि उपनाम आतंककारी झुण्डयाएर विश्वमा नै चिर परिचित हुन सफल भएका थिए । १३औं हजार नेपाली जनताको तिलान्जली लगाउन सफल भएको नाताले सामराज्यबादि मुलुक अमेरिकाले शाहसिक र बहादुरिको कदमलाई कदर गरेर नाकको टुप्पामा आतंककारीको दर्जा दिई उपनामले परिभाषि गराई दिएको थियो । आºनो पौरखको कदर गरे देखि अमेरिकासँग रुष्ट भएका एकिकृत नेकपा माओवादी आफुले सकेको र जानेको शब्द प्रयोग गर्न पछि परेका थिएनन् । समयको अन्तरालसँगै आºनो जित भएको फर्माउने र आºनो जस्तो कम्युनिष्ट विचार आरुमा नभएको भनेर अन्य कम्युनिष्टका विचार बोकेका पार्टिहरुलाई समेत तथानाम गाली गर्न समेत पछि परेको छैन । जनताको एक मात्र सेवकको रुपमा परिचित हु भन्ने अहम्ताको माला भिरेका माओबादी पार्टिका शासकहरु हाम्रो अगाडि विश्व नै झुक्दछ भन्नसम्म पछि परेका थिएन । शासन र शासकको मातमा रमाउन नजान्नु र गणितिय हिसावमा फेल खानुलाई नै एकिकृत नेकपा माओवादी पार्टिको वितृष्णाको गोरेटोमा ओरालो लाग्नु पर्ने परिस्थितीले झक्झक्याउन थाली सकेकोछ भनेर भन्दा फरक नपर्ला भन्ने भाषिक र शासित वाणिको भावले परिणाम देखाउदै आएको छ भनेर नभनि रहन सकिदैन । आफु नेपालको दोस्रो जंगबहादुर हो भनेर परिभाषा गर्न खोज्ने प्रबृद्धिले गर्दा पनि माओवादी पार्टि राजनितीक गणितीय खेलबाट लटपटिन थाली सकेको छ । नेपाली जनताको एकता र सहिष्णुतालाई बुझन नसक्नु देशमा सबै भन्दा ठुलो पार्टिको पद धारण गरेको पार्टिले सधै भरि विध्वङसकारी र विनासकारी बाटोलाई अङ्गाल्दै हिड्नु र पार्टिको शक्तिशाली अध्यक्ष जस्तो व्याक्तिबाट कर्कलाको पातमा झरेको पानि जसरि टहलपलाउने र आºनो भाषा दहि चिउरा खाए जस्तो गरि स्वाद लिई लिई कहिले चिनी मिसाएर खाने त कहिले सुगर रोगको डरले पानि मिसाएर खाए जस्तो गरि जथाभावि हावी भएर भाषणको खेति गर्न तिर लागेर देश र जनताको सेवक हो भनेर जनताले कसरी पत्याउने भन्ने कुराको त्रिवेणी हुन गएको छ । अरु राजनैतिक पार्टि त पार्टि होईन भनेर भन्न पछि परेका छैनन् । नेपाली जनतालाई नोकरको दर्जामा राख्न समेत पछि पर्नु भएको छैन । नोकरसँग वात्र्ता नगर्ने मालिकसँग मात्र वात्र्ता गर्ने भनेर फुक्न नर्विसने पार्टि अध्यक्षको सवाललाई नेपाली जनताले कसरी परिभाषित गर्ने भन्ने कुराको र्निग्यौल निकाल्न हम्मे हम्मे पर्न गएको छ । सत्तामा बस्नेहरु नोकर हुने भए आफुले पनि नोकर हुनको लागी बेमौसमि बाजा बजाउदै मालिकको पाउँ पर्दै वार्तामा बस्नुको तात्पर्य के हुन गयो त । किन कि नेपाली चाल चलनको भाषामा मालिकको दर्जा दिनलाई नोकर हु भनेर फुक्ने व्याक्तिको मात्र हुन जान्छ र त्यहि नोकरबाट नै मालिकको पद दसा्रई दिएको हुन्छ । न कि राजनिती परिभेषमा नोकर र मालिक भन्ने कुराको परिभाषा सत्ता सन्चालनमा मालिक र नोकर भनेर परिभाषा गर्नुलाई आफुमा भएको बौद्धिकतामा नेपाली राजनितीमा अपभ्रम्स भएको शब्दले नेपालीपनको ठाडो बेईमानि पनको हुङकार हो भनेर लिन सिवाय अरु गहन शब्दको मौलिकता भएको पाईदैन । आºनो बोलीमा बारुद नभरिएको बन्दुकको कक दबाएर फलाम फलाम जुदाएर निकालिएको आवाज जस्तो गरि तेहि मालिकको शासकसँग हातको औला हल्लाउदै वात्र्ता गर्नुलाई के भनेर परिभाषा गर्ने त । कि मालिक मालिकको वार्तालाप हो भनेर भन्नु त । त्यसैले गर्दा नेपाली उखानमा सावित हुनु सिवाय अरु उपाय नभए पछि लाचारिपन देखाउदै आफनो पालामा आºनो पार्टिको नाकमा लागेको आतंककारीको दागलाई मेटाउन भर मकदुर प्रयास गरेको थियो केहि तात्पर्य पाउन नसके पछि लाचारी हुनु भएको अध्यक्ष महोदय अहिले आएर आफनो पार्टिमा लागेको खत मेटाउन काचो सुपारि घोटेर लगाउन थाल्नु भएको छ । अब हेर्दै जाउन त्यो काचो सुपारिले कतिसम्म दाग मेटाउनमा सफल गराउनेछ । विश्वलाई आºनो बाहुपासमा नचाउन सिपालु सामराज्यवादी अमेरिका पनि के कम आफुले कसैको सर्त मान्नु पर्ने भए पछि आºनो तर्फबाट पनि सर्तको पासो थाप्न किन पछि पथ्र्यो । अब आउने घडिमा थाहा हुने छ को नोकर र को मालिक भन्ने कुरा त्यो विदेशी प्रभुको पाजामा कस्ले कस्लाई नचाई रहेको रहेछ भन्ने कुराको पर्दाफास काचो सुपारिको मलहम लगाउनेको बुझाईमा थाहा हुने छ । विश्वलाई कान्छि औलामा नचाउन सिपालु सामराज्यवादी मुलुक पनि के कम आºनो पासा ºयाकि हाले एकिकृत नेपाल कम्युनिष्ट पार्टि माओवादिको अगाडि विश्वमा कसैले पनि सृजना नगरेको अर्ध सैनिकको दस्तालाई भङ्ग गर्नु पर्ने कब्जा गरेको घरजग्गा फिर्ता गर्नु पर्ने धम्किको राजनितीक बन्द गर्नुु पर्ने र सविधान निर्माण कार्यलाई समझदारिमा लाग्नु पर्ने जस्ता सर्तको पासा थापेका छन् । अब हेर्ने बेला आएको छ विदेशि प्रभुको अगाडि झुक्नु भनेको कस्तो हो भन्ने कुराको खेल कस्तो हुने रहेछ । आºनो काधमा सत्ताको बाघडार नआउने जसरि एउटा बेवारिसेले जसरि जथाभावि धम्कि र गालि गरि आºनो स्वाधिनताको अलिकति पनि कदर नगरि मपाई बनेर जे मन लाग्यो त्यहि बोल्ने बानिको उचाईको चुली चुलीएर जान्छ कि समुन्द्रको सतहमा गएर विलिन हुन्छ भन्ने कुराको खेल नेपाली जनताले हेर्ने बेला आउदै छ । अब यो अमेरिकीले थापेको पासोबाट कस्तो खाले आन्दोलनको प्रर्दुभाव हुने हो त्यो पनि हेर्ने नेपाली जनतले पाउने दिन आउदै छ । फेरि अर्को विडम्वना नवनोस सुपारीको महलम लगाउनाले सफल वोकालतको सहि परिणम आएन भनेर सडकमा जाल थाप्न नजाओस भन्ने अभिलाषाको साथ भोलीको दिनमा शान्तिको ताज पहिरिएर जन सेवकको काम भाषामा मात्र नभएर व्यावहारमा लागु गरोस भन्ने आशा नेपाली जनताले बोकेका छन् । देशलाई सङकटबाट मुक्त गरि नेपाली जनतालाई दिएको बाचा र आशाहरुलाई सिरोधार्य गरेर सबैभन्दा ठुलो पार्टिको नाताले देशमा शान्ति स्थापना गर्न तिर लागोस र विश्व सामु नेपाललाई झुकाउन नपरोस भन्ने आशा नेपाली जनताले चाहादै आएको छ ।

पूर्वाञ्चलको केन्द्र धरानमा महोत्सव

2010-01-08T23:19:00.000-08:00

धरान विकासमा फड्को मार्न सफल छ । त्यही धरानमा पूर्वाञ्चल महोत्सवको तयारी भैरहेको छ । लुकेर बसेको कलाकौशल, हस्तकला, वैज्ञानिक कृषि प्रविधि, स्थानीय स्रोतबाट उत्पादित वस्तुको व्यापार प्रचार-प्रसार गर्ने उद्देश्यले यो महोत्सव हुन लागेको हो ।

धरान बजार पूर्वाञ्चलको एउटा प्रमुख केन्द्र हो । धरान सदावहार विजयपुर डाँडाको काखमा छ । यो सहरलाई पेन्सनवाला बि्रटिस गोरखा सैनिकहरूले बासस्थानका रूपमा प्रयोगमा ल्याएका छन् । त्यही भएर यहाँ धेरैजसो परिवारको मुख्य पेसा सेनासँग सम्बन्धित छ । धरानमा बनाइएको सैनिक क्याम्पमार्फत बि्रटिस सेनामा भर्ना लिने प्रबन्ध मिलाइने गरिएको छ । सेनामा रुचि राख्ने युवाहरू, यो डाँडामा हरेक दिन दगुर्दै कठोर अभ्यास गर्न आइपुग्छन् । पेन्सन पाकेकाहरू भने महिना दिनमा पेन्सन बुझ्न जाने गरेका छन् ।

धरान मकालु क्षेत्रको पदयात्राको प्रस्थान बिन्दु पनि हो । मकालुलाई संसारका कठिन पदमार्गहरूको सूचीमा राखिएको छ । यहाँबाट अरुण उपत्यका, सिफटान भन्ज्याङ हुँदै सगरमाथा, मकालु र ल्होत्से हिमालहरू अवलोकनका लागि जान सकिन्छ ।

विजयपुरको मध्यभागमा दन्तकालीको मन्दिर छ । यहाँ स्वस्थानीमा वर्णन गरिएकी सतीदेवी दाँत पतनको भएको विश्वास गरिन्छ । दन्तकालीको मन्दिरसँगै पिण्डेश्वर बाबाको मन्दिर छ । त्यसै गरी विजयपुरमै अग्ला बाँसको घारीमा बुढासुब्बाको मन्दिर छ । यो मन्दिरमा कुनै मूर्ति छैन । मन्दिभित्र तीनवटा माटोका ढिस्कालाई पवित्र मानी पूजा-अर्चना गरिन्छ । यहाँ कहिल्यै काग आउँदैन, यहाँ रहेका बाँसमा टुप्पा नहुनुलाई आश्चर्यका रूपमा हेरिन्छ । किंवदन्तीअनुसार एक सिकारीले आफ्नो गुलेली त्यहाँ गाडेका थिए । गुलेलीको बा ँस पलाएर ठूलो भएपछि उमि्रँदा टुप्पो नरहेको भन्ने जनविश्वास रहँदै आएको छ ।

धरान बसपार्कबाट आठ किलोमिटरमा विष्णुपादुका छ । कोका नदीको किनारमा विष्णुपादुकाको मन्दिर छ । यहाँ रहेको एउटा ढुङ्गामा भगवान् विष्णुको पैतलाको चिह्न रहेको विश्वास गरिन्छ । नेपालीहरूले यो मन्दिरलाई भारतको गयाजत्तिकै पवित्र मान्ने गरेका छन् ।

हिन्दूहरूको चार क्षेत्रमध्ये एक बराह क्षेत्र धरान नजिकै छ । कोसी टप्पु आरक्षण क्षेत्र पनि यहाँबाट नजिक छ । आधुनिक धरानमा भने सप्तरंगी पार्क, भानुमार्ग, सहिदपार्क आदि पनि छन् । शिक्षाक्षेत्रमा धरानको नाम कहलिएको छ । मेडिकल जनशक्ति उत्पादन गर्ने बिपी कोइराला स्वास्थ्य विज्ञान प्रतिष्ठान, खाद्य विज्ञानको अध्यापन गर्ने नेपालको पहिलो क्याम्पस हात्तीसार क्याम्पस तथा कृषि इन्जिनियरिङ कलेजमा पढ्न देशका विभिन्न भागबाट विद्यार्थीहरू आएर धरानमा अध्ययन गरिरहेका छन् । पुस २२ गतेदेखि प्रारम्भ भएको महोत्सवले धरानका विविध क्षेत्रको जानकारी प्रदान गर्नेछ ।

Change the Way You Think About Sex

2010-01-08T05:16:00.002-08:00

Sex has been portrayed as one of the best mediums for achieving ultimate delight and pleasure. Hardly is it considered as an expression of spirituality.
However, taking a deeper look at the sexual phenomenon and reconsidering the potentialities of this divine gift will go a long way in broadening and deepening our spiritual dimensions.

1) Sex has been created by God

Sex is not man-made., but it is inherited by each human being as a part of his/her instinct. It is a gift of nature. Thus, sexual intimacy is a reflection of the divine purpose.

Another notable fact is that the pleasure that comes while engaging in the sexual act suggests that sex was not created just for the purpose of procreation but also for the celebration of love and life itself.

The capacity of human love to create such ecstasy speaks a lot about the creator and that celebration and ecstasy is his way of life.

2) Sexual intimacy is also a divine expression of spirituality

The merging of two individuals as a part of sexual intimacy reflects the unity and merger of the creation with that of the creator. This expression of unity can be seen throughout the nature and in all living beings.

This unity connects all living beings with each other and connects them with the existence. There is a divine harmony and a deep inter-relationship. Sexual intimacy is therefore an expression of this underlying deep unity of creation..

3) Sexual intimacy gives rise to life

Life is among the most sacred and mysterious phenomenons. The connection of sex being a source of procreation gives it an immense sacredness. Therefore, all those who engage in the sexual act should enter into it and perform it with a sense of sacredness.

This can also be witnessed in the afterglow phase of sex when the physical unity is immediately followed by a deeper emotional and spiritual bond that forms among the participants. This is probably not replicated in any other way in our life. This bonding is also the essence of spirituality seen in nature.

4) Connection with the self is a pre-requisite for good sex

In order to maximize the emotional, spiritual and psychological effects of the bonding that arises during sexual intimacy, a deep connection with our self is required. Sex is not merely a biological act, but it can connect us to the divinity around and within us.

Individuals who are disconnected with their self and have a very negative view of themselves find it difficult to achieve deeper sexual bonding and affection with their partners.

In conclusion, we can see that sexual intimacy is among the many divine gifts given to us by the existence that can help us in a better understanding and appreciation of ourselves, as well as our relationship with God.

Change the Way You Think About Sex

2010-01-08T05:16:00.001-08:00

1) Sex has been created by God

Sex is not man-made., but it is inherited by each human being as a part of his/her instinct. It is a gift of nature. Thus, sexual intimacy is a reflection of the divine purpose.

The capacity of human love to create such ecstasy speaks a lot about the creator and that celebration and ecstasy is his way of life.

2) Sexual intimacy is also a divine expression of spirituality

3) Sexual intimacy gives rise to life

4) Connection with the self is a pre-requisite for good sex

Individuals who are disconnected with their self and have a very negative view of themselves find it difficult to achieve deeper sexual bonding and affection with their partners.

सरिता मलाई माफ गर

2010-01-05T21:54:00.000-08:00

दिनभरि अफिसमा अफिसियल कार्यको बोझले र हाकिमको आदेशले शिथिल भएको मस्तिष्क अनि घरमा पारिवारिक दायित्वले र श्रीमतीको आज्ञाले थाकेको शरीर लिएर म ओछ्यानमा पल्टिरहेको हुन्छु । त्यसै समयमा फोनको घन्टी बज्छ ।

'हैलो.... हो˜ म.. विनोद ए˜˜ ।

फोनमा परिचित महिलाको स्वर सुन्नेबित्तिकै म रोमाञ्चित र उद्वेलित हुन पुग्दछु । साहित्यकार सरिताको स्वर - उनी भर्खर उदाउँदै गरेकी भविष्यको राम्रो नारी साहित्यकार हुन् । उनीसँग साक्षात्कार हुँदा वा फोनमा स्वर सुन्दा मात्रै पनि मेरो मेसिनजस्तो शरीरमा प्राण भरिएर आउँछ । म उनीसँग अतीतमा पुग्छु । उनीसँग साक्षात्कार भएको समयमा म आफूलाई सबै बन्धनबाट मुक्त भएर अर्कै संसारमा छु जस्तो लाग्दछ । अनि सधै यथार्थबाट टाढा रहुँ जस्तो लाग्छ । तर यो सम्भव छैन ।

फोनमा कुरा लम्बिन्छ ।

"ए˜ भेट्ने.. कहाँ - मैले हो˜˜ हुन्छ नि... ।"

फोनमा नचाहँदानचाहँदै मैले कुरा टुङ्ग्याउनु पर्ने हुन्छ । उनले फोनमा भनेकी थिइन् । मैले उनको सिर्जनशील मस्तिष्कमा सिर्जनाका बीउ छरिदिएँ अरे । म अचम्ममा परेँ । यो कसरी सम्भव भयो होला , बितेको हप्ता मेरो उनीसँग भेट्ने योजना त थियो तर भेट हुन सकेको थिएन । भेटै नहुँदा कसरी मैले उनको मस्तिष्कमा सिर्जनाको बीउ र्छन पुगेँ । कल्पना गर्दागर्दै भोलिको एघार बजेको प्रतीक्षामा आफूलाई निन्द्रादेवीको शरणमा पुयाउँछु ।

ठीक ठाउँ अनि ठीक समयमा हाम्रो भेट हुन्छ ।

"कतै बसेर गफ गरौँ न ।"

" हुन्छ जाऔँ न " भन्दै नजिकको केविनवाला रेस्टुरेन्टमा हामी पस्यौँ ।

परिचित ठाउँमा एउटा महिलासँग रेस्टुरेन्टमा पस्दा मलाई केही असजिलो अवश्य महसुस भयो । किनभने यसरी रेस्टुरेन्टमा पस्ने समय त मेरो छोराको थियो । तर मैले ती सबै कुरा उनको उपस्थितिमा बिर्सिदिए ।

"के खाऊ, तातो कि चिसो -" उनले मेरो असहजतामा स्वभाविक व्यवहारले शब्दको प्रहार गरिन् । चिसो सिरोटोले बिदा माग्न गाह्रो मानिरहेको समयमा चिसो हैन , तातो खाने सल्लाह भयो ।

"तपाईँलाई भेट्न मैले पहिलो हप्तादेखि नै कोसिस गरिरहेकी थिए“ , विनोद सर । तर भेट भएन, एउटा कुरोचाहिँ पक्कै भयो ।"

"के कुरा सरिताजी - तपाईँले हिजो फोनमा पनि भन्दै हुनुहुन्थ्यो नि, म त सुन्नलाई एकदम उत्सुक भइरहेछु । "

"कुरा खास केही होइन, साधारण हो विनोद सर, तर यसभित्र हाम्रो समाज यहाँको नारीहरूको मानसिकता अनि सिङ्गो देशको संस्कृतिको कुरा आउँछ । "

उनी भन्दै गइन्- "थाहा छ विनोद सर , अस्ति तपाईँलाई फोन गर्दा भाउजूले मप्रति कस्तो व्यवहार गर्नुभयो । तपाईँले भोलिपल्ट भेट्ने सम्भावना छ भन्नुहुँदा म विराटनगर आएँ अनि फोनमा भाउजूलाई मसँग भेट्ने कुरा थियो, भन्दा त्यससमय तपाइहरू दुईजना बाहिर जाने कार्यक्रम रहेछ । तपाई“प्रति वहाँको अविश्वास मौलाएर हो वा के भएर हो - वहाँले मलाई अत्यन्त शङ्कालु व्यवहार गर्नु भयो..... तर म रिसाइन, विनोद सर ... किनभने हाम्रो देशको अधिकांश महिलाहरूको प्रतिनिधित्व भाउजूले गर्दै हुनुहुन्थ्यो । यस्ता महिलाहरूप्रति मलाई रिस हैन दया र सहनुभूति जागेर आउँछ । "

"ओहो ! यो ठीक भएन सरिताजी.., तपाईँ हाम्रोबीचको यति राम्रो मित्रतालाई दोषाउनु पाप हो । म त्यसको लागि तपाईँसँग माफी माग्छु ।"

"हैन विनोद सर, यो स्वाभाविक हो अनि यथार्थ पनि । यसमा तपाईँजस्तो वरिष्ठ साहित्यिक व्यक्तित्वले मजस्तो एउटा कनिष्ठ व्यक्तित्वसँग माफी माग्नुचाहिँ पाप हो । किनभने यो एउटी नारीले अर्को नारीप्रति गरिएको व्यवहार हो । यो हामीले नै सचेत भएर सुल्झाउनु पर्दछ । हुनसक्छ मैले पनि कुनै नारीलाई आफ्नो श्रीमान्लाई सोध्दा नजानेर यस्तो व्यवहार गरिएको हुनसक्छ ।"

"तर पनि हुँदैन सरिताजी˜ , तपाईँजस्तो एउटा पारिवारिक जिम्मेवारी बोकेकी , अफिसियल दायित्व बोकेकी , साहित्यिक फाँटमा चम्किलो ताराझैँ उदाउँदै गर्नुभएकी नारीमाथि विसगतिग्रस्त भएको नारीले अपराध चिताउनु पनि पाप हो ।

"होइन विनोद सर, तपाईँ यसलाई अन्यथा नलिनुहोला । यस्ता कुरालाई एउटा नारी साहित्यकारले सजिलै पचाइदिनु पर्दछ । यदि पचाउने शक्ति उसमा छैन भने साहित्यिक खुराकलाई परिमार्जन गर्ने शक्ति नै उसमा हुँदैन । हामी साहित्यिक मान्छे यस्तै कुराले संवेदनशील हुन्छौ । अनि भावानालाई शब्दस“ग साइनो गाँस्दै सिर्जना फुराउँछौ । अब हामी यसै कुरामा केन्द्रित नबनौँ । बरु अन्य व्यक्तिगत कुरा गरौँ न ।"

म सरिताजी र मेरो श्रीमतीबीच तुलना गर्न पुग्दछु । मेरी श्रीमती घरधन्दामा सीमित, लोग्नेको कमाइमा खटाइखटाइ घर्रखर्च गर्नुपर्ने अनि घरको चार पर्खाललाई नै संसार मानेर रमाउनु पर्ने मानसिकताले थिचिएकी नारी । अनि कहाँ सरिताजी आफनो जागिरले अर्थिक सम्पन्नता भएकी, आधुनिक नारीको प्रतिनिधित्व गर्दै जीवनको सत्य र खुशी खोज्दै हिँड्ने नारी ।"

"विनोद सर कहाँ हराउनुभयो तपाईँ... -" उनले मेरो कल्पनाको तन्द्रा चुडाइदिइन् । मैले कुरो बङग्याउदै भने- "हैन सरिताजी तपार्इँ र तपाईँको श्रीमान्मा यस्ता कुराले असर पार्छ कि पार्दैन । जस्तो कि तपाईँ मलाई भेट्न एक्लै आउनुहुन्छ अनि तपाईँको श्रीमान पनि अफिसियल कामले कति महिलासँग बाहिरिनुहुन्छ होला ।

"हो विनोद सर , हामी यस्तै गफ गरौ न ।"

उनी भावुक हुँदै भन्न थलिन्- "हेर्नोस्, न म यसरी कति एक्लै हि“ड्छु कहिले कहाँ - कहिले साहित्यिक कार्यक्रममा एक्लै हिँड्छु । तर हामीबीच दुइ आत्मालाई जोड्ने विश्वासको एउटा दह्रो झोलुङ्गे पुल छ । जुन पुल छोराछोरीको माया, पारिवारिक दायित्व अनि सामाजिक प्रतिष्ठाले बनेको छ । त्यो पुल चुडिने सम्भावाना नै छैन । हुनसक्छ कहिलेकाहीँ हल्लिन्छ अनि त्यो हल्लिने स्थिति बढी भयो भने चुडिन पनि सक्छ त्यसैले त्यसकोलागि हामीले आफूलाई स्थिर पार्नुपर्दछ । कहिलेकाहीँ मैले खोजेको कुरा उसमा भेट्दिन अनि उसले खोजेको कुरा ममा पाउदैन । हामी त्यसको विकल्प खोज्न थाल्दछौँ । हाम्रो विवाह भएको एकदुर्इ वर्षगर्दै केहीवर्षबितिसक्यो । सुरुमा जस्तो रोमाञ्चकता अनि त्यो अनुभूति हामीमा नहोला किनभने सधैसँगै बस्दा कतिकुरा हराउन पुग्दछ अनि कतिकुरा जन्मन थाल्दछ । हामी त्यो उदासिनता र निराशाबाट बच्न चाहन्छौँ । तर त्यसको मतलब परपुरुषगमन र परस्त्रीगमन होइन । त्यो म पटक्कै मान्दिनँ । जीवनलाई नयाँ उर्जा दिने अनि सिर्जनशील क्षमता बढाउन म तपाईँसँग आएर केही क्षण आफ्नो मस्तिष्कमा उर्जा थप्ने काम गर्छु किनभने म भावुक र संवेदनशील नारी पनि हु । त्यसरी नै ऊ पनि सम्भवत आफूलाई स्फूर्त राख्न र उर्जा थप्ने काम यसरी नै गर्छ होला । हामीले हाम्रो दुइको व्यक्तिगत स्वतन्त्रतामा कहिल्यै हस्तक्षेप गर्दैनौँ यदि त्यो सामाजिक मान्यता भन्दा बाहिर छैन भने । हामी आधुनिकतामा रमाउन चाहन्छौ तर पूर्वीय सभ्यतालाई भुलेर हैन ।"

म सरिताजीको गफमा लटि्ठन्छु । एउटा सपेराको अगाडि र्सप लटि्ठएझैँ । सायद मेरो वैवाहिक जीवन पनि यस्तै भैदिएको भए एउटा विदत्व नारीको अगाडि मैले श्रीमतीको कारण लज्जित हुनुपर्ने थिएन । अनि उनले गरेको श्रीमान् र श्रीमती बीचको समझदारीको कुरा हाम्रोलागि आकाशको फलजस्तै थियो । तर पनि पुरुषप्रधान समाजमा जन्मेको मैले आफनो पुरुषत्वको उपभोग र व्यक्तिगत स्वतन्त्रताको फाइदा मनग्गै उठाएको छु ।

उनले फेरि मलाई आर्कषित पार्दै भनिन्- "विनोद सर साहित्यकारले जतिसुकै कठोर सिर्जना गरे पनि उसको हृदय शिशा जस्तै नरम हुँदो रहेछ हगि -

म आफनो तन्द्रा टुटाउँदै 'हो' भन्न पुग्दछु । तपाईँसँग बसेर यस्तै गफ गर्न अनि आफनो विश्वासमा ठेस पुगेको कुरा गर्दा मलाई असाध्यै आनन्द आउँछ । किनभने एउटा साहित्यकारको हृदय बुझ्ने व्यक्ति पनि साहित्यकार नै हुनुपर्दछ । जस्तो लाग्छ किन हो मलाई साहित्यिक रुचि नभएको व्यक्तिमा संवेदना हुँदैन , हृदय नै हुँदैन अनि आत्मा नै हुँदैन जस्तो लाग्छ , विनोद सर ।"

"तपाइँले भन्नुभएको यो कुरा अलिक ठीक लागेन सरिताजी मलाई । किनभने सबै व्यक्तिमा साहित्यिक रुचि हुन्छ नै भन्न सकिदैन तर त्यो नहुँदैमा उसमा कुनै कुरा हुँदैन भन्ने होइन । व्यक्तिको आआफ्नो जीवनलाई हेर्ने दृष्टिकोण हुन्छ अनि बाँच्ने शैली पनि । यसैमा ऊ रमाउँछ । यस्ता कुराको चिन्तन तपाई“ बिस्तारै गर्दै जानुहुनेछ । तपाई“को परिपक्वतासँगै यी कुरा माझिदै जानेछ सरिताजी । अहिले तपाईँले भन्नुभएको जीवनप्रतिको तपाईँको जुन दर्शन छ नि त्योचाहिँ मलाई खूब मन पर्यो तर तपाईँले भन्नु भएजर्स्तै र सोच्नु भएजस्तै सबैको जिन्दगी हुँदैन । त्यसैले जीवनको भोगाई पनि सबैको आ-आफ्नै खाले हुन सक्छ, सरिताजी ।

"विनोद सर, हो यस्तै साहित्यिक ज्ञान बढाउन म तपाईँलाई दुःख दिइरहन्छु । अन्यथा नलिनु होला । अनि तपाईँको हौसला , प्रेरणाले मलाई थप उर्जा पैदा गर्छ । नत्रभने म शिथिल हुन पनि सक्छु ।"

मैले पनि आफूले उनलाई भेट्दा बेग्लै अनुभूति आउँने कुरालाई आधा पचाएर आधा मात्र ओकले- "हो सरिताजी तपाई“सँग भेट्दा मलाई पनि मेरो साहित्यिक फाँटमा केही मलजल पुगेको अनुभूति हुन्छ ।"

"विनोद सर , हामी धेरै बेर गफ्यौ । अब मेरो हिँड्ने समय भइसक्यो । कुनै विदाको समय मिलाएर फेरि भेटौला हुन्न र -"

मैले मुख अमिलो पार्दै उनलाई बिदा गर्ने कुरामा सहमति जनाएँ । तर घरमा फर्केपछि एक तमासको भए कुनै खोलाले बगाएर किनारामा फ्याकेको डुङ्गाजस्तो सरिताका हरेक कुराहरू कानमा एकनास रिङ्रिगाइ रहे । मलाई कुनै सपनाबाट ब्युँझिए जस्तो लाग्यो । भित्र कताकता आफैँलाई सोध्न मन लाग्यो 'के त“ सरितालाई प्रेम गर्न लागिस् - यो उमेरमा तँलाई सुहाउँछ । म अनासय कराएँ सरिता मलाई माफ गर..... ।'

How to be Popular at Work

2010-01-05T06:31:00.001-08:00

Power, money and fame are definitely the top three things that can make a person popular at work? If not, read on to find out how to be everyone's favorite buddy at work:

Be friendly: Do your colleagues think you're a real snob? Do they have to think twice before talking to you? Do you always get to hear negative comments about you in office? If your answers to all these questions are yes, how can you expect your colleagues to be fond of you? First learn to be friendly with them. Feel free and communicate with your colleagues. Enter office with a smile on your face and make an effort to greet people cheerfully once you reach office. Try and adopt a friendly mindset. The more time you spend with your work mates the better they'll get to know you.

Show empathy: Your empathy reflects your capacity to see things from another person's point of view and to experience his/her feelings. When you connect with someone's feelings, and they believe you're with them, it really makes a lot of differences.

Don't gossip or complain: If you know all the office gossip, please keep it to yourself or don't open your mouth you're sure about anything. Watching a colleague progress in the firm is always the number one topic for gossip. There are people in every office, who fuel the gossip fire and tell you stories about what they think he/she has done to achieve success. But remember it's best to take such rumors with a pinch of salt and never repeat them to anyone. If you do, it'll harm your own reputation. So, just stay away from gossip and gossip mongers.

Drop a compliment: Tell your boss that you like the new ad campaign s/he came up with. Genuine flattery goes a long way. In fact even if your boss or a colleague is looking good you can always compliment them but, at a proper time and occasion. There's no harm in saying, 'You are looking gorgeous today or what a cool bag where did you get it from?' Your colleagues will simply love you for this.

Be a funny person: Laughter is the best medicine. If you have a great sense of humor you can make your colleagues laugh, nothing like it. Your workmates will love you for your humor and you will always be remembered as a funny character.

Be there for your colleagues: If you colleague is disturbed about something, don't leave him/her alone. Try talking to your colleague and find out what's the matter? Ask if there is anything you can do to help him/her out. If you manage to help your colleague, you will always be admired for being there in times of trouble.

Be an attention seeker: If you want people in your office to like you, learn to gain attention. You also need to be a little unique from the rest of the people in your office. The way you dress and the way you speak has to have a charisma to pull them towards you.

Enjoy being the butt of jokes: If your colleagues often crack jokes on you, don't take it too seriously. It simply means that people like you and enjoy pulling your leg. This also means that you are being noticed. If you take it too personally, you may come across as a sensitive person and your workmates may shun you for good the next time you join them.

One must have the following qualities to be popular in office:

1. Good networking skills.
2. Leadership qualities.
3. A positive body language.
4. Politeness.